برنامه‌ای که درخور شعر فارسی است

داستان

با شنیدن حافظ در دورهمی‌های خانوادگی بزرگ شدم و با مولانایی که در گفت‌وگوها نقل می‌شد. اما وقتی خواستم متن‌های اصلی فارسی را روی گوشی‌ام بخوانم، تجربه‌ای ناامیدکننده بود: برنامه‌های کند و ناخوشایند با حروف‌نگاری بد، بی‌ترجمه، و بی‌هیچ توضیحی برای تصویرهای شعر. بزرگ‌ترین سنت ادبی‌ای که می‌شناختم پشت ابزارهایی گیر افتاده بود که حقش را ادا نمی‌کردند.

شعر فارسی یکی از سنت‌های بزرگ ادبی جهان است. شاعرانی چون حافظ، مولانا، سعدی و فردوسی نه‌تنها فرهنگ ایرانی که ادبیات جهان را شکل دادند. با این همه، ابزارهای امروزی برای خواندن آثارشان، و به‌راستی فهمیدن آن‌ها، سال‌ها از آنچه خواننده سزاوارش است عقب‌اند.

بیان برای پر کردن همین فاصله ساخته شد. همان برنامه‌ای است که آرزو داشتم وجود داشته باشد: برنامه‌ای که با شعر کلاسیک فارسی با همان دقت، زیبایی و هوشمندی‌ای رفتار کند که شایستهٔ آن است.

مأموریت

هزار سال شعر فارسی را به دست همه برسانیم: فارسی‌زبانانی که میراثشان را از نو کشف می‌کنند، نوآموزانی که نخستین بار به این سنت پا می‌گذارند، و پژوهشگرانی که مرجعی معتبر و زیبا می‌خواهند که در جیبشان جا شود.

هر شعر در بیان، زیر متن فارسی، ترجمهٔ انگلیسی یا عربی مصرع‌به‌مصرع دارد، با فرهنگ لغتی که با لمس هر واژه باز می‌شود و شرح ادبی هوش مصنوعی هر وقت بخواهید؛ چون دسترسی فقط داشتن متن نیست، فهمیدن آن چیزی است که شاعر به‌راستی می‌خواست بگوید.

رویکرد

بیان آفلاین‌محور است، به حریم خصوصی احترام می‌گذارد و با دقت طراحی شده. نه حساب کاربری لازم است، نه ردیابی در کار است، نه تبلیغی. هر تصمیم طراحی یک چیز را مقدم می‌دارد: تجربهٔ خواندن.